Joyce ontwerpt al 30 jaar sieraden die zowel kunstobject als sieraad zijn. Tijdens het creëren ervan leeft ze zich helemaal uit. Een sieraad van Joyce begint meestal vanuit edelstenen, een fossiel, glas of oude sieraden. Ze dienen als toevoeging aan haar werkstuk waardoor enkel unieke exemplaren ontstaan. Haar grote inspiratiebron is de zee, maar ook door oude culturen laat zij zich graag inspireren.

Joyce is meesteredelsmid, designer, beeldend kunstenaar en docente edelsmeden (vak “kunstzinnige sieraden”). Ze neemt jaarlijks deel aan de landelijke wedstrijd “Meesterlijk Zilver” waar ze al verscheidende prijzen mee heeft gewonnen.

Als docente begeleidt Joyce studenten aan de afdeling Juwelen ontwerp van de Hoge School voor de Kunsten in Antwerpen. Door de Vakschool te Schoonhoven wordt ze vaak als extern examinator gevraagd om het examenwerk te beoordelen.

“In elke steen zit een hoofd verborgen. Het is altijd weer spannend de steen af te pellen en te ontdekken welk hoofd er in een steen verborgen zit.”
Igor Kam (63 jaar) beeldhouwt sinds 2000.

Van oorsprong is Igor fotograaf en ontwerpt en vervaardigt hij lederen kleding en kledingaccessoires. Hij werkt nog altijd als freelance fotograaf en heeft sinds 10 jaar een nieuwe passie: koppen in steen en brons.

Igor werkt vooral met de steensoort serpentijn, maar af en toe maakt hij een uitstapje naar een andere steensoort zoals speksteen en marmer. Veel van zijn werk wordt inmiddels in kleine oplagen van maximaal vier stuks in brons gegoten.

Draagbaarheid, elegantie en exclusiviteit vormen samen de uitgangspunten bij het ontwerpen van de sieraden van Dieuwke.
Het zien, maar ook vooral het dragen ervan moet een plezier zijn!
Dieuwke werkt uitsluitend met de mooiste en kwalitatief beste materialen, zoals goud en edelstenen.

Ze zoekt naar vormen die de belijning van het lichaam accenten geeft, waarbij ze dikwijls gebruik maakt van vormen die door de natuur worden aanreikt. Deze vormen inspireren haar tot krachtige en heldere ontwerpen.
Haar ideeën werkt ze direct driedimensionaal uit. Door het werken met was kan ze zich een grote mate van vormvrijheid veroorloven. De zo ontstane modellen worden vervolgens in het gewenste materiaal gegoten door middel van de verloren-wasmethode.

De ontwerpen van Dieuwke zijn uniek of worden slechts in een kleine oplagen uitgevoerd.
Bij ieder sieraad is de materiaalkeuze persoonlijk in te vullen waardoor ze heel individueel en uniek worden.

Structuren uit de natuur zijn inspiratiebronnen voor de keramiek van Jolanda Verdegaal: aardlagen in rotsformaties, scheuren in gedroogde rivierbeddingen, knoestige boombast. Jolanda vertaalt die structuren in klei en gebruikt dit voor de potvormen die meestal beginnen op de pottenbakkersschijf.

Door natte en droge klei samen te verwerken, ontstaan spontaan kleine barstjes of diepe scheuren. De klei mag “zijn gang gaan” in haar werk, maar binnen de grenzen van de door haar bepaalde vorm.

Jolanda’s keramiek wordt afgewerkt met een zeer mat, ‘zanderig’ glazuur en wordt op hoge temperatuur gebakken.
Regelmatig wordt er nog grillig hout (gevonden óf geboetseerd) aan het werk toegevoegd of krijgen de verweerde potvormen een accent van goudluster.

Jolanda is opgeleid als docent handvaardigheid en heeft zich gespecialiseerd in keramiek. Sinds 1991 exposeert zij regelmatig. Haar werk is te zien bij galeries in binnen- en buitenland. Daarnaast geeft zij les aan de Volksuniversiteit Teylingen.
 

Marcin Zaremski is de zoon van Jerzy en Jadwiga Zaremski, waarvan men zegt dat zij de voorlopers zijn van het Poolse moderne sieraad.

Terwijl Marcin aan de Academie voor Schone Kunsten in Warschau studeert, verwerft hij kennis over sieradentechnieken in de studio van zijn ouders. Sinds 1974 is Marcin actief als designer in Warschau.

In 1991 begint hij zijn eigen ontwerp- en sieradenatelier, waar hij sieraden in zijn unieke stijl ontwerpt. Hij heeft inmiddels een hele brede collectie sieraden opgebouwd, waarbij onder andere zijn weergaloze barnsteen colliers opvallend zijn.

Christine en Agnes ontwerpen sieraden uitgaande van schelpen, gevonden aan de Spaanse, Franse en Hollandse kust. Ze gebruiken geen gave exemplaren, maar juist door de zee afgesleten schelpen, die als het ware al een heel ‘leven’ achter de rug hebben voordat ze gevonden werden. De vorm van de schelpen en de mijmeringen over de gebeurtenissen van deze schelpen zijn de uitgangspunten van waaruit Christine en Agnes aan de slag gaan. Door een associatieve en verbeeldende zoektocht te volgen, ontstaan zo zeesieraden en objecten met namen als ‘Water’ en ‘Zilverkoraal’.
De zeesieraden zijn stuk voor stuk unieke sieraden, waarbij het een grote uitdaging is techniek en sfeer met elkaar te verbinden. Veel aandacht wordt besteed aan mooie oplossingen voor sluitingen of de draagbaarheid van het sieraad.
Daarbij staan hen verschillende technieken tot de beschikking, waaronder de galvanotechniek. De Italiaanse natuurkundige Luigi Galvani die leefde van 1737 tot 1798 ontdekte dat elektriciteit langs scheikundige weg opgewekt kon worden. Dit proces wordt gebruikt om metaal neer te laten slaan op ander metaal of op een voorwerp. We kennen dit bijvoorbeeld bij verzilveren. In een bad met een speciale vloeistof wordt stroom opgewekt die fijnzilver laat neerslaan op een schelp. Door dit proces zeer langdurig zijn gang te laten gaan ontstaat een opbouw van een dikke, soms grillige laag zilver.
De van zichzelf al bijzondere schelpen krijgen een volledig nieuw, eigen karakter door toevoeging van fijnzilver, parels en edelstenen.

Meer informatie over Christine en Agnes kunt u vinden op onderstaande websites:

www.christinevanderree.nl

www.agneslaan.nl

Louis la Rooy - Gefused en geslumpt glas
Na enige tijd gestudeerd te hebben aan de Rietveld en aan de Rijksacademie in Amsterdam, begint Louis La Rooy in 1965 als decorateur voor een bedrijf in etalagematerialen. Wanneer deze studio tevens decoraties in glas gaat verzorgen, raakt hij dermate gefascineerd door het materiaal dat hij besluit zich er verder in te verdiepen. Om deze reden gaat Louis later dat jaar werken bij Glasindustrie Van Tetterode in Amsterdam. Gedurende een jaar werkt hij vervolgens in de Verenigde Staten waar hij bij de Willet Stained Glass Company les geeft in glasappliqueren en daar deze techniek onder de aandacht brengt. In 1968 keert hij terug naar Nederland waar hij sindsdien vele kunstwerken ontwerpt en uitvoert bij Van Tetterode. Naast zijn eigen werk voert hij tevens projecten uit in opdracht van kunstenaars onder wie Corneille, Appel en Wolkers. In 1981 brengt hij dan ook een jaar door in Mexico waar hij werkt aan een groot glasappliqué naar ontwerp van Rufino Tamayo. Daarnaast doet Louis ook mee aan diverse groepstentoonstellingen in binnen- en buitenland. Op dit moment verwezenlijkt Louis nog steeds tal van prestigieuze opdrachten afkomstig van zowel de overheid als van particulieren in glas.
Inmiddels leidt Louis ook het glasatelier Van Tetterode in Amsterdam. Een goed uitgerust atelier met onder meer een vlakglasafdeling, een heetglasafdeling en een metaal afdeling waar tal van projecten uitgevoerd kunnen worden door middel van technieken zoals appliqueren, gieten, blazen, fusen, zandstralen en etsen.
Ten slotte geeft Louis La Rooy ook workshops waarin hij mede-kunstenaars en glasliefhebbers kennis laat maken met de diverse vlakglastechnieken.

Het doel van een door Leo te ontwerpen sieraad is vooral het maken van “mooie” technische constructies. De werkstukken van losse onderdelen worden meestal door een steen gefixeerd.
De benodigde veerkracht is ook een uitgangspunt voor de ontwerpen. Doordat het werk constant evalueert zijn de modellen veranderlijk, en series altijd klein. Vanaf 1968 werkt Leo met plaat door middel van figuurzaag, fotochemisch etsen, lasersnijden, waterstralen en cnc frezen. Hij bouwt zijn eigen machines, ontwerpt en maakt op kleinschalige wijze hightech sieraden. Hij is geen klassieke zilversmid, maar ook geen Hollandse ontwerper. Zijn werk is over de hele wereld te vinden.

Leo werkt meestal met Titanium, Magnesium of Zilver, soms met nog ander materialen zoals CorTenstaal of Rvs. Het nadeel van zilver, dat het erg zacht blijft, is opgelost door het zonder gloeien uit te walsen, waardoor het zeer veerkrachtig wordt. Magnesium vindt Leo buitengewoon fascinerend, de bamboe onder de metalen, zacht en toch hard, oxideus maar ongiftig, maar het vergt wel wat meer onderhoud. Titanium is lastig te bewerken; hard en welhaast onverwoestbaar en daarom een tijdloos materiaal.

De Cool serie.
De waaier, Slingerring, Flosh, en de Cool attractor zijn unieke sieraden tegen “opwarming”. Op vriendelijke wijze aangedreven, speciaal ontworpen kinetische modellen voor de overhitte vrouw!

De Monobollen
Deze serie is ontstaan door het idee dat je een constructie kan “opsluiten” met iets glads.

De Bril
Een lichte bril van Magnesium met een set makkelijk te wisselen glazen lenzen.

Lisette is in 1975 afgestudeerd aan de Vakschool voor Edelsmeden in Schoonhoven en werkt vanaf 1976 zelfstandig in haar atelier. Naast opdrachten van particulieren en bedrijven, maakt en ontwerpt zij sieraden voor haar eigen collecties. Behalve goud en zilver verwerkt zij ook andere materialen in haar collecties, zoals titanium, hout, rubber, textiel, pitriet met raffia en veren.

In 1995 volgde Lisette hoorcolleges Islamitische kunst en cultuur en in de jaren daarop heeft zij reizen gemaakt naar Turkije, Marokko, Noord-en Zuid-Yemen en Egypte en Mali. Deze reizen hebben bijgedragen aan de stijl die zij nu hanteert; de abstracte geometrische kunst van deze landen combineert zij met universele symbolen en tekens waardoor een geheel eigen handschrift in haar ontwerpen ontstaat.
Kleur speelt een belangrijke rol in haar collectie sieraden, gemaakt van pitriet stroken, die geïnspireerd zijn op de Afrikaanse cultuur.

Haar sieraden kenmerken zich door hun autonomiteit, een teken, een symbool, dat kracht en eenvoud uitstraalt en krachtig genoeg is om op zichzelf te staan.

Na jaren als econoom werkzaam te zijn geweest kwam Irene in 1999 in aanraking met glas. Ze begon te werken met glas-in-lood en glas-in-koperfolie (tiffany), maar al snel raakte ze in de ban van glasfusing, het versmelten en vervormen van glas in een gesloten glasoven. Irene versmelt stukken gekleurd glas tot een nieuwe plaat glas. In een tweede stookgang kan de glasplaat worden gebogen, bijvoorbeeld wanneer een schaal gemaakt wordt.
Irene houdt van eenvoudige vormen en evenwichtige ontwerpen. De intense kleuren van het glas trekken haar vooral aan. Haar werk is divers en heeft een opgewekt karakter.
Het stookproces in de oven is mede bepalend voor het uiteindelijke resultaat. Door een subtiele beheersing van dat proces bereikt het glas precies die mate van versmelting die Irene passend vind voor het betreffende object. Irene werkt vanuit een vooropgezet plan. Het beeld dat haar voor ogen staat komt tot stand in een samenspel van Irene zelf, het glas en de oven.
In haar atelier voert Irene opdrachten uit, geeft les en maak ze haar eigen werk. Daarnaast geeft ze les op het Koorenhuis, Centrum voor Kunst en Cultuur in Den Haag.

De Elements Series is een serie die is ontstaan door een vraag die Maarten veel gesteld werd. In het verleden heeft Maarten geëxperimenteerd met legeringen en creëerde onder andere paarsgoud, groengoud en blauwgoud. Het probleem van deze sieraden was dat veel mensen zich niet konden identificeren met een metaal dat door en door paars was. Maarten moest vele malen uitleggen wat een legering was en hoe het ontstaan was. Met deze serie sieraden heeft Maarten dat geprobeerd: de sieraden bestaan uit pure elementen, zuivere metalen. Zou men de metalen waar het sieraad van gemaakt zijn smelten en legeren, dan ontstaat er een metaal waarvan de kleur veranderd. Je zou kunnen zeggen; de legering is ontleedt. Het resultaat is een serie sieraden waarvan elk stuk uniek is. Alle vormen zijn natuurlijk en zoveel mogelijk in hun waarde gelaten.

De Paper Collection behoeft geen uitleg. Deze sieraden zijn ontstaan door simpelweg te beginnen met creëren zonder het eindresultaat te kennen. Gemaakt van 925 zilver en papier maché in vele kleuren zijn de sieraden licht, sterk en speels om de pols en hals.

Margo geeft haar sieradencollecties bijzondere titels mee zoals "renaissance Africaine", "seeds indeed" en "vuurgloed". Ze verwijzen naar de associaties en inspiratiebron voor zo'n collectie.

Eén collectie is bijvoorbeeld gebaseerd op Renaissance kragen en bestaat uit robuuste, maar toch luchtige halssieraden en armbanden. Het uitgangspunt voor een andere collectie is fatale verleiding, geïnspireerd op vrouwen in de mythologie: aantrekkingskracht met een 'scherp kantje'.

Margo maakt haar sieraden voornamelijk van zilver- en/of gouddraad. Met behulp van textiele technieken als breien, haken en weven vormt ze het draad om tot bijzondere halssieraden, armbanden en spelden. Het draad combineert ze ook met natuurlijke materialen zoals stenen, koraal, schelpen en gedroogde zaden

De laatste tijd is ze op zoek naar nieuwe stijlen en mogelijkheden. Ook heeft ze behoefte aan meer kleur in haar werk. De basis voor haar meest recente werk bestaat uit gegoten, zilveren elementen in combinatie met glas. Daarbij ogen de sieraden luchtig en open, net als het werk in draad.

“Voor mij is het belangrijk dat het sieraad draagbaar is. Door het halfdoorzichtige karakter van de sieraden speelt de huid of kleding ook een rol. Als iemand een sieraad van mij draagt komt het tot leven!”